110, 120, 130, 140, długa prosta, a potem długi szybki łuk w lewo, silnik wyje, na kierownicy czuć każdą „dylatację” pasa byłego lotniska gdzieś koło Ryk. wciskam hamulce i czuję, że teraz to one już mają wolne. yc e nou nou.
dociskam, dociskam bardziej i w końcu zaczynają hamować.
wchodzę w łuk z duszą na ramieniu i sercem w przełyku. albo na odwrót.
mimo iż wiem, że tak naprawdę, to prędkości które są śmieszne i mazda potrafi dużo więcej. moja walka, to nie walka z materią tylko walka z psyche.
chyba, że akurat hamulce „nie dawają”.
po chwili czuję swąd przypalonych okładzin.
pachną spalonym sprzęgłem.